چرا Super Mario Sunshine هنوز هم پس از سال‌ها جذاب (و عذاب‌آور) است؟

من اولین بار بازی Super Mario Sunshine را سال‌ها پیش به عنوان یک کودک و از طریق قابلیت پشتیبانی از بازی‌های نسل قبل (Backward Compatibility) روی کنسول Wii تجربه کردم. درواقع آن‌قدر کوچک بودم که حتی نمی‌دانستم برای ذخیره‌سازی پیشرفت بازی به یک مموری کارت نیاز دارم! همان‌طور که حدس می‌زنید، این بازی نسخه کوچک‌ترِ مرا به‌شدت تنبیه کرد و به خاک امتیازی کشاند. این اثر به خاطر درجه سختی‌اش نسبت به سایر عناوین سه‌بعدی ماریو شهرت دارد، اما این سختی مانع از آن نشده که سان‌شاین به یکی از بهترین پلتفرمرهای تاریخ کنسول گیم‌کیوب (GameCube) تبدیل شود.

در سال ۲۰۲۰، این بازی برای اولین بار به عنوان بخشی از مجموعه Super Mario 3D All-Stars با پشتیبانی از رزولوشن عریض (Widescreen) و تصاویری شفاف‌تر روی نینتندو سوییچ عرضه شد. و اکنون بالاخره راه خود را به سرویس Nintendo Switch Online روی کنسول سوییچ ۲ باز کرده است؛ جایی که به لطف قابلیت‌های جدید، دسترسی به آن از همیشه راحت‌تر شده است، هرچند که از بهبودهای نسخه 3D All-Stars در اینجا خبری نیست. در ادامه بررسی می‌کنیم که چرا این شاهکار کلاسیک هنوز هم ارزش وقت گذاشتن را دارد.

از همان لحظه شروع، کاملاً مشخص است که Super Mario Sunshine توانسته جو و فضای داغ تابستانی اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی را به بی‌نقص‌ترین شکل ممکن بازسازی کند. البته با توجه به تاریخ عرضه بازی در تابستان ۲۰۰۲، این موضوع چندان هم عجیب نیست. گرافیک بازی با توجه به سال ساخت، فوق‌العاده به نظر می‌رسد. درست است که کات‌پات‌سیف‌ها امروزه کمی تار به نظر می‌رسند - و کیفیت آن‌ها به شکل محسوسی پایین‌تر از نسخه 3D All-Stars است - اما باید به خاطر داشته باشید که این میان‌پرده‌ها در اصل برای تلویزیون‌های لامپی قدیمی (CRT) طراحی شده بودند و روی نمایشگرهای مدرن کمی دندانه‌دار و کهنه به نظر می‌رسند. با این حال، گرافیک سان‌شاین همچنان رنگارنگ، پرانرژی و به‌یادماندنی است. این موضوع که طراحی آب در بازی بسیار پردجزئیات انجام شده، کمک بزرگی به زیبایی بصری آن کرده است؛ به‌ویژه که در سرتاسر بازی با حجم عظیمی از آب سر و کار داریم.

همچنین، با وجود اینکه تعداد مرحله‌های بازی به اندازه Super Mario 64 زیاد نیست، اما همان تعداد کم در طول سال‌ها به عناوینی نمادین تبدیل شده‌اند. موسیقی‌های مرحل بیانو هیلز (Bianco Hills) و ریکو هاربر (Ricco Harbor) هنوز هم پس از تجربه‌ اخیرم در ذهنم زنگ می‌زنند و تم موزیک Delfino Plaza بی‌شک یکی از به‌یادماندنی‌ترین قطعات در تمام تاریخ فرنچایز ماریو است. طراحی مراحل نیز در بیشتر بخش‌ها فوق‌العاده است؛ بازی در چند ساعت اول کار را ساده شروع می‌کند، اما به‌تدریج چالش‌برانگیزتر و سخت‌تر می‌شود. بازی شامل مجموعه‌ای بزرگ از مناطق مخی است که در آن‌ها اجازه استفاده از دستگاه F.L.U.D.D را ندارید و برخی از چالش‌برانگیزترین پلتفرمینگ‌های تاریخ این سری را در مراحل پایانی ارائه می‌دهند.

صحبت از F.L.U.D.D شد؛ بخشی از جذابیت Super Mario Sunshine به خاطر سیستم حرکتی فوق‌العاده روان آن است. اگرچه بسیاری از بازیکنان (از جمله خودم) بازی‌های Super Mario Galaxy و Super Mario Galaxy 2 را بیشتر دوست دارند، اما انکار کردن این حقیقت سخت است که سیستم حرکت ماریو در آن عناوین در مقایسه با سان‌شاین یک قدم به عقب محسوب می‌شد. در سان‌شاین، ماریو بسیار سریع است و می‌توانید از میان طیف وسیعی از حرکات دست به انتخاب بزنید. پرش‌های سه‌گانه، پشت‌ظهرها (Side Flips)، پرش‌های چرخشی و سر خوردن روی زمین همگی قابلیت زنجیر شدن به یکدیگر را دارند. قبل از اینکه متوجه شوید، ماریو در حال پرواز و زپ زدن در سرتاسر محیط خواهد بود.

دستگاه F.L.U.D.D گزینه‌های بیشتری نظیر اسپری چرخشی، سر خوردن روی آب، معلق ماندن در هوا و در نهایت پرش‌های موشکی و دویدن‌های فوق‌العاده سریع را به بازی اضافه می‌کند. یادگیری این سیستم حرکتی قطعاً نیاز به تمرین دارد، اما پیچیدگی عظیمی ندارد؛ بیش از چند ساعت طول نمی‌کشد تا بر تمام ابزارهای موجود در زرادخانه خود مسلط شوید و بسیاری از اهداف بازی شما را وادار (یا حداقل ترغیب) می‌کنند که از این حرکات استفاده کنید. روی هم رفته، تا زمان نگارش این مقاله، Super Mario Sunshine حداقل دارای دومین سیستم حرکت برتر در میان تمام بازی‌های سه‌بعدی ماریو است - فکر می‌کنم Super Mario Odyssey کمی جلوتر باشد، اما قرار دادن سان‌شاین در جایگاه اول نیز کاملاً منطقی است.

"بازی Super Mario Sunshine با تمام نواقص و درجه سختی عذاب‌آورش، همچنان یکی از خلاقانه‌ترین و خاطره‌انگیزترین ماجراجویی‌های لوله‌کش دوست‌داشتنی نینتندو است."

با تمام این اوصاف، سان‌شاین خالی از ایراد هم نیست. این بازی از مشکلی رنج می‌برد که در میان عناوین سه‌بعدی ماریو خیلی رایج نیست: بازی به‌شدت ناپخته و پرداخت‌نشده (Unpolished) به نظر می‌رسد. برای شروع، این یکی از سه بازی ماریو است که روی نرخ ۳۰ فریم بر ثانیه اجرا می‌شود (دو تای دیگر Super Mario 64 و Super Mario Land 3D هستند). البته ۳۰ فریم بر ثانیه بودن لزوماً به معنای بد بودن یک بازی نیست، اما سیستم حرکت ماریو در کنار F.L.U.D.D اگر می‌توانست به نرخ ۶۰ فریم بر ثانیه دست پیدا کند، حس و حال بسیار بهتری داشت.

بازی همچنین مملو از مینی‌گیم‌ها و مکانیزم‌های فرعی عجیبی است که بازیکن را وادار به انجام اهداف خاصی می‌کند - شوت کردن میوه دورین، غلتاندن یک هندوانه غول‌پیکر، اسپری کردن به پنل‌های چرخان در کازینو، سواری روی برگ نیلوفر آبی، یا پرت شدن توسط موجودات Chuckster - و تقریباً تمام این موارد طوری طراحی شده‌اند که انگار هدف اصلی‌شان عصبی کردن بازیکن است! دوربین بازی نیز گاهی علیه شما کار می‌کند؛ به‌ویژه در محیط‌های بسته که پشت دیوار گیر کرده و دید بازیکن را کور می‌کند.

با تمام این تفاسیر، قابلیت Save States در سرویس Nintendo Switch Online باعث شده است که Super Mario Sunshine بیشتر از همیشه قابل دسترس باشد. اگر می‌خواهید طعم سختی اصیل بازی را بچشید، می‌توانید بدون استفاده از این قابلیت آن را تجربه کنید؛ اما از طرفی استفاده از ذخیره سریع برای آسان کردن چالش‌های سخت پلتفرمینگ کاملاً قابل قبول است!

نظر شما درباره Super Mario Sunshine چیست؟ آیا این بازی یکی از نسخه‌های سه‌بعدی محبوب شماست یا عناوین دیگر ماریو را بیشتر ترجیح می‌دهید؟ نظرات خود را با ما در بخش دیدگاه‌ها به اشتراک بگذارید.