وقتی کمال‌گرایی گیمرها را دیوانه می‌کند: نگاهی به وسواس بی‌نقص بازی کردن

پس از یک وقفه طولانی و ناخواسته در دنیای بازی‌های ویدیویی (بله، مسئولیت‌های بزرگسالی دیگر!)، بازی The Legend of Zelda: Breath of the Wild (افسانه زلدا: نفس وحش) یکی از اولین عناوینی بود که دوباره مرا به این جهان شگفت‌انگیز بازگرداند. در بسیاری از جنبه‌های آن، خوب عمل می‌کردم؛ گشت‌وگذار در نقشه، تکمیل مراحل فرعی و حتی مبارزه با دشمنان با تکنیک Flurry Rush (حمله سریع)، همه برایم لذت‌بخش بودند.

اما رسیدن به صندوقچه گنج اضافی در معبد Ree Dahee Shrine (ری داهی شراین)؟ این یکی واقعاً کلافه‌ام کرده بود. اوضاع وقتی بدتر شد که می‌توانستم صندوقچه را ببینم؛ درست بالای سرم، دست‌نیافتنی و انگار داشت مسخره‌ام می‌کرد. آیتم‌ها، رون‌ها، زره‌ها، تقویت‌کننده‌های غذا، پریدن – هیچ‌کدام کارساز نبودند.

این یک بازی برای کودکان بود و من، یک بزرگسال، گیر کرده بودم. شرمنده بودم، دوچندان شرمنده وقتی که در نهایت مجبور شدم راه حل را جستجو کنم. این تنها یک نمونه کوچک از وسواس کمال‌گرایی است که می‌تواند در بازی‌ها بروز کند. حسی که به ما می‌گوید باید همه چیز را بی‌نقص انجام دهیم، حتی اگر به قیمت از دست دادن لذت بازی باشد.

اینجاست که این سوال مطرح می‌شود: وقتی این وسواس را در خودمان یا دیگران تشخیص می‌دهیم، چه کاری می‌توانیم انجام دهیم؟ و چگونه می‌توانیم مرز بین تلاش برای پیشرفت و افتادن در دام کمال‌گرایی آزاردهنده را تشخیص دهیم؟