نگاهی به بازی Muramasa: Revenant Blades؛ تجربه‌ای لذت‌بخش و اکشن برای نینتندو سوییچ

در یک رویداد پیش‌نمایش اخیر، این فرصت را داشتم تا به مدت یک ساعت و نیم پای نسخه ریمستر و مترویدوانیا‌ی بازی Muramasa: Revenant Blades بنشینم. این جلسه روی رایانه شخصی انجام شد، اما مطمئن باشید که بازی قطعا راهی کنسول‌های Nintendo Switch و Nintendo Switch 2 خواهد شد. در دمویی که بازی کردم، ایده خوبی از آنچه هنگام عرضه بازی در سال آینده باید انتظار داشته باشیم به دست آوردم؛ اما آیا بازی واقعاً سرگرم‌کننده است؟ پاسخ کوتاه این است: قطعا، این بازی به شکلی بی‌نظیر و دیوانه‌وار لذت‌بخش است. اگر جزئیات بیشتری می‌خواهید، اجازه دهید تجربه‌ام را برایتان بازگو کنم.

در این دمو، این انتخاب را داشتم که از میان دو شخصیت قابل بازی، یعنی Kisuke و Momohime یکی را انتخاب کنم. چهار شخصیت دیگر نیز هنگام عرضه بازی در دسترس خواهند بود، اما من برای تجربه‌ام Momohime را انتخاب کردم. دو درجه سختی برای این دمو در نظر گرفته شده بود: حالت Demigod و حالت Mortal. من دومی را انتخاب کردم که تنظیمات آسان‌تری برای یادگیری بازی است، چرا که پیش از این با این مجموعه آشنایی نداشتی.

آشنایی با ریشه‌ها و بهبودهای تازه

برای کسانی که با این اثر آشنا نیستند، Muramasa: The Demon Blade یک بازی دوبعدی در سبک هک اند اسلش است که نخستین بار در سال ۲۰۰۹ برای کنسول Wii عرضه شد. پس از آن، نسخه بازنشری در سال ۲۰۱۳ برای PlayStation Vita منتشر شد که شامل محتوای الحاقی Genroku Legends به همراه بازی اصلی بود. در این نسخه تازه، تمام محتواهای پیشین با کیفیت 4K، متن‌های بومی‌سازی‌شده به‌روزرسانی‌شده و صداگذاری کاملاً جدید انگلیسی در کنار سایر بهبودها ارائه شده است.

از آنجا که شخصاً با نسخه اصلی ناآشنا بودم، کل بازی کاملاً تازه به نظر می‌رسید؛ گیم‌پلی آن آن‌قدر روان اجرا می‌شد که اصلاً حس نمی‌کردم هسته اصلی بازی متعلق به بیش از یک دهه و نیم پیش است.

گیم‌پلی و مبارزات الهام‌گرفته از عناوین بزرگ

بازی با یک بخش آموزشی آغاز می‌شود که حرکت و جابجایی پایه را به شما یاد می‌دهد. من با حرکات Momohime کمی ور رفتم، پرش‌های دوگانه و فنون فرود سریع او را یاد گرفتم و لحظه‌ای ایستدم تا سبک هنری بازی را تحسین کنم. این اثر از هنری چشم‌نواز بهره می‌برد و همه چیز چه در حال حرکت و چه در حالت سکون، کاملاً خیره‌کننده به نظر می‌رسید. برای مقایسه، بازی از خیلی جهات حس یک عنوان دو‌بعدی از مجموعه Devil May Cry را به من می‌داد. مبارزات حس و حال شدیدی از سبک DMC را تداعی می‌کرد و گشت‌وگذار نیز همین حس را به همراه داشت.

همان‌طور که اشاره شد، بازی از ژانر مترویدوانیا پیروی می‌کند؛ عناوینی که فرمت بازی‌هایی مثل Super Metroid و Castlevania: Symphony of the Night را دنبال می‌کنند. این شامل مواردی چون باز کردن سلاح‌ها، تمرکز شدید روی اکتشاف، سفر از اتاقی به اتاق دیگر و گاهی بازگشت به اتاق‌های قبلی برای حل یک معما یا تکمیل یک هدف است. این المان‌ها قطعاً در اینجا حضور دارند، اما بازی هویت مستقل خود را حفظ کرده است. بازی در ابتدا کمی دست‌توسعه‌یافته عمل می‌کند و اجازه آزادی عمل خیلی زیادی در چند منطقه اول نمی‌دهد، اما پس از شکست دادن نخستین باس‌فایت، دنیای بازی به طور واقعی باز می‌شود.

سیستم سلاح‌ها و مبارزات پرانرژی

برای صحبت درباره مبارزات، همان‌طور که حدس می‌زنید، با استفاده از تیغه‌ها حمله می‌کنید. Momohime سه نوع مختلف از تیغه‌ها را می‌توانست مجهز کرده و میان آن‌ها جابجا شود؛ از جمله یک تیغه سریع‌تر که می‌توانست ضربات زیادی در مدت‌زمانی کوتاه وارد کند اما شاید قدرت کمی کمتری داشت، یک شمشیر بلندتر که برعکس بود و تیغه‌ای که از باس‌فایت به دست می‌آمد و دارای حمله پرتابی و حرکات منحصر‌به‌فردی بود.

ده‌ها و صدها تیغه مختلف قابل ساخت هستند و هر کدام ویژگی‌ها و قابلیت‌های خاص خود را دارند که تجربه کردن آن‌ها برای پیدا کردن سبک دلخواه بازی بسیار سرگرم‌کننده است.

تیغه‌ها پس از متحمل شدن آسیب زیاد می‌شکنند، بنابراین تکیه کردن فقط روی یک تیغه شاید بهترین راه نباشد. اینجاست که مقایسه‌ها با Devil May Cry دوباره به میان می‌آید. تعویض سلاح دقیقاً مانند Devil May Cry 4 کار می‌کند و می‌توان آن را با فشردن یک دکمه انجام داد — حتی در میان یک کمبوی حمایتی. همچنین درست مانند آن بازی‌ها یا مجموعه‌های Batman: Arkham، شمارشگر کمبو روی صفحه ظاهر می‌شود و با هر ضربه‌ای که بدون ضربه خوردن خودتان وارد می‌کنید، عدد بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌شود.

ابزارهای مختلفی برای جاخالی دادن و اجتناب از ضربه خوردن در اختیار بازیکن قرار دارد، مانند جای‌خالی غلتشی، پرش به بیرون از مسیر و حرکات برشی سریعی که Momohime برای عبور و برش دادن به سمت دیگر صفحه استفاده می‌کند، البته او تنها چند بار قبل از دوره خنک‌سازی (Cooldown) می‌تواند این کار را انجام دهد. اجرای این کمبوها فوق‌العاده هیجان‌انگیز است. روش‌های زیادی برای حمله وجود دارد، از جمله حملات هوایی و حملات سراسری که هنگام تعویض تیغه‌ها اجرا می‌شوند. بازیکن با بازگشت سلامتی و امتیازدهی پاداش می‌گیرد که می‌توان از آن‌ها در آهنگری برای ساخت سلاح‌های جدید استفاده کرد.