نقد و بررسی Diablo 4: Age of Hatred Collection روی Nintendo Switch 2؛ شاهکار بلیزارد در کالبد کنسول دستی

من تا پیش از عرضه بازی Diablo 3: Eternal Collection روی Nintendo Switch فرصت زیادی برای تجربه سری Diablo نداشتم، اما به عنوان پیشگام بسیاری از سیستم‌هایی که امروزه استاندارد‌های سبک اکشن نقش‌آفرینی (ARPG) محسوب می‌شوند، تأثیر این مجموعه روی سایر بازی‌هایی که بازی کرده بودم کاملاً مشهود بود. همین موضوع باعث شد تا ارتباط بسیار خوبی با آن برقرار کنم. زاویه دوربین ایزومتریک و روند پیشروی مبتنی بر لوت‌بندی با ران‌های سریع، این بازی را به گزینه‌ای بی‌نقص برای Nintendo Switch تبدیل کرده بود. این ویژگی‌ها همچنین Diablo 4 را به انتخابی عالی برای Nintendo Switch 2 تبدیل می‌کنند؛ هرچند که متأسفانه برخی مسائل کوچک باعث می‌شوند تا نتوانیم آن را به همان سادگی که انتظار می‌رود، به همه پیشنهاد کنیم.

بازی Diablo 4 از زمان عرضه اولیه‌اش در سه سال پیش تا به امروز مسیر پر فراز و نشیبی را طی کرده است، اما اکنون با کامل شدن تجربه بازی، پیشنهاد کردن آن بسیار راحت‌تر شده است. نسخه Age of Hatred Collection شامل بازی اصلی به همراه دو بسته الحاقی Vessel of Hatred و Lord of Hatred است و وقتی به عنوان یک کل واحد به آن نگاه می‌کنیم، داستانی بسیار رضایت‌بخش را ارائه می‌دهد. با وجود اینکه این اثر چهارمین شماره اصلی در این سری است، اما داستانی مستقل دارد که اگرچه بر اساس لور و داستان‌های قبلی شکل گرفته، اما کاملاً وابسته به آن‌ها نیست. قطعی است که اگر با اتفاقات گذشته آشنا باشید، لذت بیشتری از بازی خواهید برد، اما بازی به خوبی توانسته خلاء‌های اطلاعاتی بازیکنان جدید را پر کند تا اگر این اولین تجربه شما از سری باشد، احساس سردرگمی نکنید.

داستان بازی ۵۰ سال پس از وقایع نسخه قبلی روایت می‌شود؛ جایی که نیرو‌های بهشت و جهاک به خاطر درگیری‌های گذشته به شدت ضعیف شده‌اند و بازماندگان به آرامی در حال بازسازی زندگی خود هستند. به طور طبیعی، این شرایط بهترین فرصت را برای لیلیت (Lilith)، دختر مفیستو (Mephisto)، فراهم می‌کند تا قدرت خود را بر سرزمین Sanctuary تحمیل کرده و آن را دوباره به ورطه بدبختی بکشاند. به عنوان یک Wanderer، وظیفه شما تعقیب لیلیت، کشف نقشه‌های او و در نهایت متوقف کردنشان است؛ سفری که در نهایت در بسته‌های الحاقی بازی، شما را رو در روی خود مفیستو نیز قرار خواهد داد.

با وجود اینکه روایت داستانی Diablo 4 بسیار کلیشه‌ای و مرسوم است، اما با سطحی از وقار اپرایی ارائه می‌شود که آن را بسیار جذاب می‌کند؛ به‌ویژه در میان‌پرده‌ها (Cutscenes) که از کیفیت ساخت بالایی در حد یک اثر رده‌بال‌ای AAA برخوردار بوده و صداپیشگی فوق‌العاده‌ای پشت آن‌ها قرار دارد. حتی بدون اطلاع از اتفاقات نسخه‌های قبلی، تأثیر رویداد‌های منجر به ظهور لیلیت را می‌توان در این دنی‌ای ویران‌شده به شکلی کاملاً ملموس حس کرد و برای بازیکنان قدیمی نیز ایسترگ‌ها و کامئو‌های کوچکی وجود دارد که بازی را به دنی‌ای بزرگ‌تر این مجموعه متصل می‌کند.

گیم‌پلی و ساختار کلاس‌ها

اگر تا به حال هر بازی اکشن نقش‌آفرینی دیگری را تجربه کرده باشید، به طور کلی با ساختار پایه Diablo 4 آشنا خواهید بود؛ اما چیزی که من را شگفت‌زده کرد این بود که تمامی کلاس‌های مختلف بازی چقدر عالی احساس می‌شوند و هر کدام چه پتانسیل بالایی برای ساخت بیلد‌های متنوع در درخت مهارت (Skill Tree) خود دارند. بحث درباره اینکه کدام کلاس و بیلد بهترین گزینه است، همیشه در چنین بازی‌هایی وجود دارد. Diablo 4 یکی از معدود استثنا‌های این قاعده است و یک تجربه کژوال و لذت‌بخش از داستان و بسته‌های الحاقی آن، فارغ از کلاسی که انتخاب می‌کنید یا نحوه چیدن بیلدهایتان، رضایت‌بخش خواهد بود.

نیمه دیگر معادله بازی قطعا تجهیزات شماست. به عنوان پیشگام سیستم لوت مدرنی که همه ما آن را می‌شناسیم و دوست داریم (یا به خاطر اقلام بی‌شماری که بازی قبل از پاداش دادن به شما نصیبتان می‌کند، از آن متنفریم)، Diablo 4 در مسیر نسخه‌های قبلی خود قدم برمی‌دارد. پیشروی مبتنی بر لوت در این بازی به‌طور همزمان اعتیادآور، پاداش‌دهنده و اغلب بسیار ناامیدکننده است. ساختن آن بیلد بی‌نقص، هدف نهایی چرخه گیم‌پلی Diablo 4 است، هرچند که بازی اغلب شما را با تجهیزاتی غافلگیر می‌کند که از یک بیلد کاملاً متفاوت پشتیبانی می‌کنند و شما را حتی پس از تثبیت سبک بازی‌تان به تجربه روش‌های جدید تشویق می‌کنند.

عملکرد فنی روی Nintendo Switch 2

بازی Diablo 4 روی Nintendo Switch 2 از کنترل‌های لمسی در منو‌ها پشتیبانی می‌کند که برای مدیریت مداوم اقلام بسیار راحت است. البته از کنترل‌های ماوس با جوی‌کان پشتیبانی نمی‌شود، بنابراین اگر می‌خواهید کنترل‌های کامپیوتر را شبیه‌سازی کنید، به یک کیبورد و ماوس خارجی USB نیاز خواهید داشت. این موضوع کمی عجیب به نظر می‌رسد، چرا که به نظر می‌رسید پیاده‌سازی آن در کنار صفحه نمایش لمسی کار سختی نباشد، اما به نظر من نقص بزرگی محسوب نمی‌شود؛ به‌ویژه اگر برای اولین بار است که بازی را تجربه می‌کنید.

به طور پیش‌فرض، حالت Enhanced Visuals روی کنسول فعال است که بازی را روی داک با رزولوشن 1440p و نرخ ۳۰ فریم بر ثانیه و در حالت دستی با رزولوشن 1080p و ۳۰ فریم بر ثانیه اجرا می‌کند. غیرفعال کردن این گزینه بازی را روی رزولوشن 1080p و نرخ ۴۰ فریم بر ثانیه هدف قرار می‌دهد. از میان این دو گزینه، حالت Performance تجربه بهتری را ارائه می‌دهد؛ به‌ویژه در حالت دستی که افت کیفیت بصری به سختی قابل تشخیص است.

جمع‌بندی نهایی

بازی Diablo 4 روی Nintendo Switch 2 کاملاً در خانه خود قرار دارد و به خصوص برای بازی در حالت دستی فوق‌العاده است. با توجه به کیفیت و کمیت محتو‌ای ارائه‌شده در مجموعه Age of Hatred Collection، ارزش خرید بالایی دارد و به لطف محتو‌ای فصلی، دلایل زیادی برای تجربه مجدد با کلاس‌های دیگر وجود دارد. اما مدل لایو سرویس بازی و نیاز دائمی به اینترنت، قرص تلخی است که قورت دادن آن روی یک کنسول دستی سخت است؛ با این حال، تجربه کلی بازی فراتر از انتظارات ظاهر شده است.