تجربه بازی ریتمیک Stage Tour؛ بازگشت شکوهمند سبک Guitar Hero با چاشنی نوار خاطرات

Hip hip. Hip hip. این دو کلمه در روز‌های اخیر مدام در ذهن من تکرار می‌شوند؛ چرا که اخیراً فرصتی دست داد تا نسخه نمایشی (Demo) بازی ریتمیک جدیدی را که با الهام از مجموعه محبوب Guitar Hero ساخته شده است، تجربه کنم. چرا این کلمات؟ ماجرا از این قرار است که یکی از قطعات موجود در لیست پخش قابل انتخاب، آهنگ Island in the Sun از گروه Weezer (آهنگ مورد علاقه من، با احترام به Buddy Holly) بود و من آن را بار‌ها و بار‌ها نواختم. در نتیجه، این دو کلمه که در تاروپود ملودی این آهنگ تنیده شده‌اند، چنان در ناخودآگاه من حک شده‌اند که قصد رفتن ندارند! البته این تنها آهنگ وسوسه‌کننده و ماندگار در لیست پخش این بازی نیست، اما کمی بعد به آن خواهیم پرداخت.

اگر بخواهیم به طور خلاصه برای کسانی که با مجموعه Guitar Hero آشنایی ندارند توضیح دهیم، این سری یک فرانچایز بازی ریتمیک بود که هدف در آن رسیدن به بالاترین امتیاز از طریق زنجیره‌های کمبوی طولانی با فشردن به موقع دکمه‌ها و استفاده از ساز‌های جانبی بود. منظورم از استفاده از ساز، همان کنترلر‌های گیتار پلاستیکی ویژه‌ای است که بازیکنان می‌توانستند به همراه بازی‌ها خریداری کنند؛ عاملی که یکی از اصلی‌ترین دلایل صعود سرسام‌آور این سری به قله‌های محبوبیت بود.

روی بدنه این گیتار پنج دکمه رنگی تعبیه شده است که بازیکنان باید همزمان با پدیدار شدن راهنما‌ها روی صفحه و مطابق با ریتم آهنگ انتخابی، آن‌ها را فشار دهند. به طور معمول، سه رنگ برای حالت آسان (Easy)، چهار رنگ برای متوسط (Medium) و پنج رنگ برای تنظیمات دشوارتر استفاده می‌شود. هنگام استفاده از گیتار، بازیکنان باید همزمان با فشردن دکمه‌ها، اهرم پلاستیکی کوچک وسط گیتار را به سمت بالا و پایین حرکت دهند (Strum) تا امتیاز کسب کنند. برخی از دستورالعمل‌ها نیز از شما می‌خواهند دکمه‌ای را نگه دارید تا زنجیره کمبو حفظ شود.

چالش اصلی اینجاست که هر رنگ دار‌ای یک مسیر اختصاصی روی صفحه است و بازیکنان باید در زمان شتاب گرفتن آهنگ یا نزدیک شدن نشانه‌ها به یکدیگر، رنگ صحیح را در لحظه درست فشار دهند تا از اشتباه شدن نت‌ها و رنگ‌ها و در نهایت از دست رفتن کمبو‌ها جلوگیری کنند. این اتفاق در جریان گیم‌پلی بسیار آزاردهنده احساس می‌شود، زیرا بلافاصله تقریباً تمام موسیقی پس‌زمینه، ساز‌ها و آواز‌ها قطع شده و شما را با خلأ موسیقی پس‌زمینه آهنگ تنها می‌گذارد. شاید روی کاغذ چندان مهم به نظر نرسد، اما در عمل ضربه سختی به شما وارد می‌کند و واقعاً شما را ترغیب می‌سازد تا کمبو‌های خود را به بی‌نقص‌ترین شکل ممکن اجرا کنید. به همین دلیل بود که من آهنگ Island in the Sun را در این دموی آزمایشی به تعداد نجومی نواختم!

موفقیت عظیم Guitar Hero باعث شد بازی‌های زیادی مشابه آن مانند Rock Band ساخته شوند که همگی فرمول اثبات‌شده را گرفته و با ایجاد تغییرات منحصربه‌فرد، آن را دستخوش تحول کردند. کنترلر‌های ساز‌های مختلف معرفی شدند، عرضه‌های فراوان با تم‌های گوناگون در این سبک نهایتاً منجر به اشباع بازار شد و پیش از آنکه متوجه شویم، خرید لوازم جانبی بسیار گران تمام شد و متأسفانه این ژانر رو به زوال گذاشت و مرد. به عنوان کسی که نسبت به رفتن به شهربازی‌ها و بازی کردن Guitar Hero با دوستانش دلتنگی عمیقی دارد، وقوع این اتفاق برایم بسیار ناراحت‌کننده بود.

بازگشت به ریشه‌ها با استودیو RedOctane Games

بیش از یک دهه از زمانی که شاهد عرضه‌هایی در این سبک بوده‌ایم می‌گذرد، بنابراین معرفی بازی Stage Tour که برخی از توسعه‌دهندگان اصلی Guitar Hero را در تیم خود دارد، بسیار مرا هیجان‌زده کرد. نیازی به گفتن نیست که این دمو واقعاً و به معن‌ای واقعی کلمه سرگرم‌کننده بود و بازی کاملاً با انتظاراتی که در ذهن داشتم مطابقت دارد. نسبتاً صحبت کنیم، ما به اصول اولیه بازگشته‌ایم، اما آنچه این سبک را بسیار جذاب می‌کرد، به وفور در این اثر حضور دارد.

همه چیز واکنش‌گرا به نظر می‌رسد، کنترلر گیتار حس لمس فوق‌العاده‌ای دارد و هیچ‌گونه تاخیری (Lag) در گیم‌پلی احساس نمی‌شود. هر زمان که در نواختن یا فشردن دکمه‌های رنگی اشتباه می‌کردم، همیشه حس می‌کردم مقصر خودم هستم و هرگز ایراد از بازی نبود. این نکته در چنین بازی‌هایی که جذابیت اصلی‌شان در بی‌نقص اجرا کردن یک آهنگ نهفته است، اهمیت بسیار بالایی دارد.

اگر بخواهیم دوباره به لیست پخش (Setlist) بازی برگردیم، استودیوی سازنده یعنی RedOctane Games کاملاً شاهکار کرده است. از دیگر قطعاتی که توانستم امتحان کنم می‌توان به آهنگ Shut Up and Dance از گروه Walk the Moon و Kickstart My Heart از Mötley Crüe اشاره کرد. آهنگ Kickstart My Heart در تریلر‌های بازی نیز استفاده شده است و اغراق نیست اگر بگوییم نواختن آن فوق‌العاده هیجان‌انگیز است. از دیگر نام‌های بزرگ موجود در لیست پخش می‌توان به Babymetal، The Rolling Stones، Blink-182، Red Hot Chili Peppers، Paramore و Smash Mouth در میان بسیاری دیگر اشاره کرد.

بدون تعارف بگویم، از همان دقیقه‌ای که این بازی معرفی شد، می‌دانستم که یکی از خرید‌های قطعی من خواهد بود. چند سالی بود که دستم به طمع تجربه عنوانی در این مایه می‌خارید و وقتی سالن بولینگ محلی ما که بساط Guitar Hero در آن پهن بود بسته شد، نگران بودم که این سبک برای همیشه به تاریخچه بازی‌های ویدیویی بپیوندد و دیگر بازنگردد. اکنون با اطمینان کامل از نزد توسعه‌دهندگان خارج می‌شوم؛ چرا که آن‌ها دقیقاً می‌دانند چه می‌کنند و بازی فوق‌العاده خوب حس می‌شود. آذر ماه امسال (December) برای من به کندی سپری خواهد شد، چرا که برای راک‌نواختن دوباره لحظه‌شماری می‌کنم!