بررسی و نقد بازی Well Dweller روی نینتندو سوییچ: سفری تاریک، جذاب و خلاقانه در دنی‌ای مترویدوانیا

این روز‌ها هفته‌ای نیست که شاهد عرضه‌ی یک بازی جدید در سبک مترویدوانیا نباشیم. این ژانر به‌قدری اشباع شده است که پیگیری تمام عناوین آن دشوار به نظر می‌رسد؛ با این حال، تعداد انگشت‌شماری از آثار توانسته‌اند تعریف‌کننده‌ی استاندارد‌های این سبک باشند و بسیاری از بازی‌های خوب دیگر متأسفانه در سایه فراموش می‌شوند. بازی Well Dweller جدیدترین اثر از سوی Kyle Thompson است که پیش‌تر توسعه‌ی بازی‌های موفق Crypt Custodian و Islets را در کارنامه دارد؛ عناوینی که دقیقاً در همین دسته‌بندی جای می‌گیرند. این بازی نیز مانند آثار قبلی سازنده‌اش، درک بسیار خوبی از ویژگی‌های یک مترویدوانی‌ای باکیفیت را به نمایش می‌گذارد و با ایده‌های منحصربه‌فرد خود، تجربه‌ای تازه و ارزش‌مند را ارائه می‌دهد.

داستانی تاریک در دنیایی بی‌رحم

دنی‌ای بازی Well Dweller مکانی تیره‌وتار است که توسط ملکه‌ای ستمگر اداره می‌شود؛ ملکه‌ای که تنها خواسته‌اش داشتن ردایی از پره‌ای پرندگان برای به رخ کشیدن جلال و جبروت خود است. به همین دلیل، هیچ پرنده‌ای در سراسر پادشاهی باقی نمانده است، به جز خانواده‌ای کوچک که در جمجمه‌ای در کف یک چاه زندگی می‌کنند و از چشمان بیدار مأموران ملکه در امان هستند. اما یک مأموریت معمولی برای تهیه‌ی غذا به کلبه‌ی شکارچی، به فاجعه‌ای سریع ختم می‌شود؛ خانواده کشف شده و به قلعه‌ی ملکه برده می‌شوند تا سرنوشتی وحشتناک در انتظارشان باشد. مگر اینکه شخصیت اصلی داستان یعنی Glimmer که توانسته از اسارت بگریزد، بتواند به‌موقع آن‌ها را نجات دهد.

برای ورود به قلعه‌ی ملکه، ارائه‌ی هدیه‌ای شایسته مقام سلطنت الزامی است. Glimmer که تنها به یک چوب کبریت مسلح است، باید سراسر پادشاهی را زیر پا بگذارد تا هفت پر طلایی را پیدا کند و پیش از آنکه مادر و خواهران و برادرانش به سرنوشت تلخ خود دچار شوند، آن‌ها را نجات دهد.

روایت داستان و ساختار دنیا

پس از یک افتتاحیه پرانرژی، روایت مرکزی Well Dweller به صندلی عقب می‌رود که از ویژگی‌های مرسوم این ژانر است و در عوض بر داستان‌های فرعی کوچک‌تر تمرکز می‌کند. شما با سایر ساکنان تحت‌ستم پادشاهی ملکه روبه‌رو می‌شوید که هر یک تلاش می‌کنند زیر یوغ حکومت او زنده بمانند. هر داستان فرعی مانند یک افسانه‌ی مستقل روایت می‌شود که بیشتر روی بدنه‌سازی دنیا (Worldbuilding) تمرکز دارد تا توسعه‌ی شخصیت‌ها. Glimmer با وجود نقش مهمش در این حوادث حرف زیادی برای گفتن ندارد و پس از حل‌وفصل داستان (که اغلب به یک نبرد با باس ختم می‌شود)، این شخصیت‌های غیرقابل‌بازی (NPC) معمولاً دیگر حضور معناداری پیدا نمی‌کنند. این موضوع بیشتر به عنوان پس‌زمینه‌ای برای تکمیل تجربه‌ی اکتشاف عمل می‌کند.

نوآوری در طراحی حرکات و پیشروی

بازی Well Dweller رویکردی آزادانه‌تر به گیم‌پلی دارد و به شما اجازه می‌دهد جهان بازی را با صلاحدید خود کاوش کنید. همان‌طور که انتظار می‌رود، پیشروی شما پشت قفل توانایی‌های جدید قرار دارد. اما آنچه بازی را متمایز می‌کند، نحوه‌ی ارائه‌ی ارتقا‌ها به شماست. با وجود تأکید بیشتر بر افزایش ارتفاع برای دسترسی به مناطق جدید، بازی به شما قابلیت پرش دوبل (Double Jump) را نمی‌دهد! در ابتدا این یک انتخاب طراحی عجیب به نظر می‌رسد، زیرا تنها موانع موجود در بازی ارتفاع و فاصله هستند.

روش‌های اصلی جابجایی شما شامل فرو کردن چوب کبریت در دیوار‌ها برای به دست آوردن ارتفاع بیشتر و بالا رفتن از صخره‌ها برای یک مدت محدود است. با ارتق‌ای این توانایی‌های اصلی به جای جایگزینی آن‌ها، دنی‌ای بازی به مکانی بسیار جذاب‌تر برای کاوش تبدیل می‌شود. بازگشت به مناطق قبلی (Backtracking) بسیار لذت‌بخش‌تر می‌شود زیرا دائماً این سوال را مطرح می‌کند که آیا توانایی جدید شما اجازه می‌دهد به آن لبه‌ی گریزپا برسید یا خیر.

مبارزات و باس‌فایت‌های تماشایی

مبارزه بخش اصلی دیگر گیم‌پلی Well Dweller است، هرچند که کمی سطحی به نظر می‌رسد. دشمنان الگو‌های حمله‌ی کاملاً مشخصی دارند و فاقد نقاط ضعف خاصی هستند؛ به این معنا که با چند ضربه چوب کبریت قابل شکست دادن هستند. با این حال، مبارزات بازی به لطف طراحی خوب، تمرکز اصلی را از روی پازل‌ها و اکتشاف بر نمی‌دارند.

باس‌فایت‌ها اما برخورد‌های به‌یادماندنی‌تری هستند. آن‌ها به طور کامل به سمت زیبایی‌شناسیِ سبکِ Tim Burton متمایل شده‌اند، درست تا حرکت‌های ناگهانی و استاپ‌موشن‌گونه‌ی حملاتشان. اگر وقت بگذارید و صفحات کتاب داستان پراکنده در دنیا را پیدا کنید، می‌توانید پیش‌زمینه داستانی این باس‌ها را کشف کنید.

عملکرد فنی روی نینتندو سوییچ

از منظر بصری و فنی، تجربه‌ی Well Dweller روی Nintendo Switch (و کنسول Switch 2 از طریق قابلیت پشتیبانی از بازی‌های نسل قبل) بسیار لذت‌بخش است. محیط‌ها یکدست تاریک هستند اما پالت رنگی نرمی با جزئیات رضایت‌بخش در پیش‌زمینه و پس‌زمینه دارند. بازی دار‌ای کنترل‌های کاملاً قابل شخصی‌سازی و چندین گزینه‌ی گرافیکی است و افت فریم خاصی در حالت‌های داک یا دستی مشاهده نشد. علاوه بر سه درجه سختی، گزینه‌های کمکی مختلفی برای تنظیم مبارزات در اختیار بازیکنان قرار دارد.

نتیجه‌گیری

بازی Well Dweller شاید در میان شاهکار‌های این ژانر قرار نگیرد، اما نیازی هم به این کار ندارد. این اثر پایه‌های یک مترویدوانی‌ای خوب را به خوبی پیاده‌سازی کرده و با رویکرد منحصربه‌فرد خود در طراحی جهان و سیستم جابجایی، ارزش تجربه‌ی بالایی را به طرفداران این سبک پیشنهاد می‌کند.